Şehrin Gürültüsünden Köy Yoluna Kaçış
Sitemizden Önerilen: Doğu Ekspresi kaç saat sürüyor ?
Değerli Elitemagazin okurları, bu makalemizde “Ulaşım kaç köyü var” konusunda bilmeniz gereken her şeyi derledik.
Kayseri’de yaşıyorum. Kayseri benim için sadece bir şehir değil; içinde büyüdüğüm, nefes aldığım, bazen boğulduğum ama yine de terk edemediğim bir yer. 25 yaşındayım. Günlerim çoğu zaman aynı sokaklar, aynı yüzler ve aynı düşünceler arasında geçiyor. İnsan bir süre sonra kendi hayatının bile tekrar ettiğini fark ediyor. O tekrarın içinde kaybolmamak için bazen kaçmak istiyorum. En çok da köylere.
Bir gün yine böyle bir kaçış isteğiyle uyandım. Telefonumda gereksiz bildirimler, kafamda bitmeyen düşünceler… Ama asıl soru gün boyunca içimde yankılanıyordu: “Ulaşım kaç köyü var?”
Bu soru ilk bakışta basit bir merak gibi görünüyor ama bende açtığı yer bambaşka. Çünkü ben o köyleri sadece sayı olarak değil, birer hayat parçası olarak düşünüyordum.
Ulaşım Yolu ve İçimde Büyüyen Sessizlik
Sabah erkenden yola çıktım. Otobüs terminalinden değil, daha küçük bir minibüs durağından bindim. İnsan kalabalığı azaldıkça içimdeki gürültü de azalıyordu. Camdan dışarı bakarken şehir yavaş yavaş geride kaldı.
Yanımda oturan yaşlı adam, elindeki bastona sıkıca tutunuyordu. Sanki yol değil de hatıralar taşıyordu. Bir ara bana dönüp “Nereye gidiyorsun evladım?” diye sordu.
“Ulaşım tarafına” dedim.
Başını salladı. Sonra sessizce ekledi:
“Oralar eskiden daha kalabalıktı… Şimdi kaç köyü kaldı bilmiyorum.”
İşte o an soru tekrar içime saplandı. Ulaşım kaç köyü var?
Sadece coğrafi bir merak değildi bu. Bir kayboluşun sayısını öğrenmek istiyordum sanki. Azalıyor mu, yoksa hâlâ direniyor mu, bunu bilmek istiyordum.
Yol Boyunca Hatıralar
Minibüs ilerledikçe şehir binaları yerini boş arazilere bıraktı. Rüzgâr sertleşti, gökyüzü genişledi. İçimde garip bir huzursuzluk vardı. Sanki bir şeyleri kaçırmışım gibi.
Küçükken dedem köylerden bahsederdi. “Her köy bir insan gibidir” derdi. “Kimi sessizdir, kimi inatçı, kimi de çok konuşur.”
O zamanlar anlamazdım. Şimdi ise her kelimesi içime oturuyor.
Ulaşım’a yaklaştıkça içimdeki soru büyüyordu. Çünkü köy sayısını bilmek istememin asıl nedeni sayı değildi. Ben orada hâlâ yaşayan hayatları hayal etmek istiyordum.
İlk Köyde Duran Zaman
İlk indiğim köy küçük bir tepenin yamacındaydı. Evler taş ve topraktandı. Çoğu pencere yarı açık, rüzgâr içeride dolaşıyordu. Sokakta oynayan çocuklar vardı ama sesleri bile uzak geliyordu.
Bir evin önünde oturan kadınla göz göze geldim. Gülümsedi. Yanına oturdum.
“Buralar kaç köyden oluşuyor?” diye sordum.
Kadın kısa bir süre sustu. Sonra derin bir nefes aldı:
“Eskiden daha çoktu… Ama şimdi saymak zor. Ulaşım kaç köyü var diye sorarsan, biz bile bazen karıştırıyoruz.”
İçim sıkıştı.
Demek ki sadece benim sorum değildi bu. Burada yaşayan insanlar bile net bir cevap veremiyordu.
Köylerin Arasında Kaybolan Sayılar
Yoluma devam ettim. Her köy bir öncekinden farklıydı ama hepsinde ortak bir şey vardı: sessizlik.
Bir yerde yaşlı bir adamla karşılaştım. Elinde tespih, gözleri ufka bakıyordu. Yanına oturdum. Hiç acele etmeden konuştu:
“Evlat, biz burada sayı tutmayız. Kaç köy var diye soran çok olur. Ama asıl mesele kaç kişi kaldı.”
O an içimde bir şey kırıldı.
Ben hep sayıları merak etmiştim. Ama onlar yaşamı ölçüyordu.
Bir Çocuğun Bakışı
Köyün biraz ilerisinde bir çocuk gördüm. Toprağa çömelmiş, küçük taşlarla bir şeyler yapıyordu. Yanına gittim.
“Ne yapıyorsun?” dedim.
“Ev yapıyorum” dedi.
“Kaç tane?”
Bir an durdu, sonra gülümsedi:
“Bilmiyorum… ama çok.”
İşte o “çok” kelimesi, günün en saf cevabıydı. Ne resmi bir sayı, ne de kesin bir bilgi. Sadece hayatın kendisi.
Ulaşım Kaç Köyü Var? Sorunun İçindeki Boşluk
Gün ilerledikçe bu soru artık bir bilgi arayışı olmaktan çıktı. Bir duyguya dönüştü.
Ulaşım kaç köyü var?
Bunu her sorduğumda aslında şunu soruyordum: “Burada hayat hâlâ nasıl akıyor?”
Bir kahvede oturdum. Çay söyledim. Karşımda oturan adam gazeteye bakmadan konuştu:
“Net bir sayı yok gibi düşünme. Köyler var ama bazıları artık sadece isim.”
Bu cümle uzun süre içimde kaldı. “Sadece isim.”
Bir yerin sadece ismi kalır mıydı?
Akşamın Çöken Sessizliği
Gün batarken köylerin üstüne ağır bir sessizlik indi. Gökyüzü turuncuya döndü. Rüzgâr hafifledi. Her şey daha yavaş görünüyordu.
Bir tepenin üzerine çıktım. Aşağıda birkaç ev ışıklarını yakmıştı. Çok az ışık vardı ama o ışıklar bana umut gibi geldi.
O an içimdeki duyguyu saklayamadım. Hayal kırıklığı vardı çünkü net bir cevap bulamamıştım. Ama aynı zamanda garip bir huzur da vardı.
Çünkü artık anlıyordum: bu soru bir sayı sorusu değildi.
Yalnızlık ve Bağ
Kendime şunu itiraf ettim. Ben aslında Ulaşım kaç köyü var diye değil, “burada hâlâ kim yaşıyor?” diye soruyordum.
İnsan bazen kendi yalnızlığını başka yerlerde arar. Ben de o gün bunu yaptım.
Köylerin sayısını öğrenmek istedim ama aslında kendi içimdeki boşluğu ölçmeye çalışıyordum.
Dönüş Yolunda İçimde Kalanlar
Geri dönerken minibüs daha sessizdi. Aynı yoldu ama bu kez bambaşka görünüyordu. Camdan baktığımda artık sadece araziler değil, hikâyeler görüyordum.
Yaşlı adam hâlâ yanımdaydı. Yolun yarısında bana döndü:
“Bir şey bulabildin mi?”
Bir an düşündüm.
“Bulamadım” dedim.
Sonra ekledim:
“Ama belki de aradığım şey sayı değildi.”
Gülümsedi.
Şehirde Yeniden Başlayan Soru
Kayseri’ye geri döndüğümde şehir yine aynıydı. Kalabalık, gürültülü, hızlı.
Ama ben aynı değildim.
O gün öğrendiğim şey sayı değildi. Ulaşım kaç köyü var sorusu artık zihnimde başka bir şeye dönüşmüştü: unutulan yerler, yarım kalan hayatlar ve sessizce devam eden insanlar.
Geceleri günlüğümü açtım. Yazarken elim titremedi ama içim ağırdı. Çünkü artık biliyordum ki bazı soruların cevabı olmaz, sadece yolculuğu olur.
Ve ben o yolculuğun içindeydim.
Bu yazımızda “Ulaşım kaç köyü var” konusunu tüm detaylarıyla ele aldık. Elitemagazin sayfamızı takip etmeye devam edin!